NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie!
Witaj.
Marzyłem, by cię poznać.
Hrabio Drakula,
jadłeś już?
Mam duży apetyt. Dobrze, że jesteście dwie.
Nie. W żadnym razie nie dostaniesz nas obu.
Jeśli weźmiesz Minę, stracisz mnie.
Wiem, że nie pijasz krwi zmarłych.
Zginęłabyś za to przerażone dziecko?
- Za każde przerażone dziecko. - Dlaczego?
Bo nie jestem jak ty.
Moje życie ma wyższy cel niż ciągłe trwanie.
Weź ją... albo weź mnie i czegoś się naucz.
Uciekaj.
Idź, już!
Agato Van Helsing.
Będę cię sobie oszczędzał.
Staniesz się częścią mnie.
Udasz się do Nowego Świata w moich żyłach.
Chodź, dziecko. Napij się.
MROCZNY KOMPAS
123 LATA PÓŹNIEJ
Kiedy wszedłeś? Nie słyszałam cię.
Zasłoń okno, kochanie.
Kim jesteś?
Nie chciałem cię niepokoić.
Co tu robisz? Kim jesteś?
Jesteś kumplem Boba?
Musiałeś go odprowadzić? Przepraszam.
Zaprosił mnie do środka.
W jakim jest stanie?
Jest na dole.
Wypity?
Można tak powiedzieć.
Co jest, do cholery?
Bob?
Gdzie Bob?
Co?
Co ty zrobiłeś z lodówką?
Lodówka to ta biała skrzynia?
Tak.
Bob jest w lodówce.
Trzeba go było poskładać.
Popatrz na nie.
Takie piękne.
On żyje.
Bez obaw. Zdecydowanie nie żyje.
Jest tylko niespokojny.
Witaj w Anglii, hrabio Drakula.
Co tak późno?
Jesteś głodny?
Agata?
Jak długo?
- Czy musisz się pożywić? - Jak długo byłem w wodzie?
Sto dwadzieścia trzy lata.
To wszystko?
Słucham?
Nie próżnowaliście. Podoba mi się ta maszyna.
- To tutaj też lata? - Nie, to nie.
Sytuacja opanowana. Wracajcie.
Przyjęłam. Odlatuję.
Nie jesteś nią, prawda?
Ale masz jej krew.
Nie sposób się pomylić.
- Mogę to zobaczyć? - Nie cofaj się!
To nie broń.
Oczywiście, że nie. To kamera. Mogę zobaczyć?
Daj mu ją.
Tak.
Jak ją rozpoznałeś? Nigdy takiej nie widziałeś.
Żyję na świecie od XV wieku.
Przywykłem, że rzeczy się zmieniają.
Ale zdaje się, że przyśpieszyliście.
Doskonale.
Uśmiech.
Proszę.
Na pewno masz piękny uśmiech. Mogę zobaczyć?
Zrobimy to razem?
Tak?
Uśmiech.
- O tak. Uśmiech. - Rzuć broń!
- Ty rzuć! - Rzuć!
Sam rzuć broń.
A ty miej litość i się uśmiechnij.
Spałem na dnie morza przez ponad sto lat.
Bycie wampirem ma wiele zalet,
ale wyjątkowo ciężko znoszę pobudki.
Brawo.
Tak lepiej.
Jednak nie jestem taki zły.
- Uśmiech. - Rzuć broń!
Nie strzelać!
Rzuć broń, mówię!
- Uśmiech. - Nie.
Słyszę twój puls.
Ale pędzi.
Van Helsing.
Potomkini, jak sądzę?
Siostra Agata Van Helsing
to siostra mojego pradziadka ze strony ojca.
Bardzo ją lubiłem.
Podobno ją zabiłeś.
Zabijanie to zdrowa rywalizacja.
Litość to brak szacunku.
Nie!
Jakie mamy rozkazy?
Podoba mi się ten odgłos. Miły akcent.
Posłuchaj...
On nie zasługuje na współczucie.
Bicie cię sprawiało mu przyjemność.
Nabyłem część wspomnień twojego męża.
Można powiedzieć, że je pobrałem.
Jak?
Ustnie.
Mogę?
- Kathleen, zgadza się? - Tak.
Gdzie twoja służba, Kathleen?
Ma dziś wolne?
Zakładam, że masz służbę.
Widzę, że jesteś bardzo zamożna.
- Zamożna? - Tak.
Wystarczy się rozejrzeć.
Tyle jedzenia.
Pudełko obrazkowe.
I to coś na zewnątrz. Bob nazywa to...
samochodem.
To twoje?
Tak.
A ten skarbiec to twój dom.
- To śmietnik. - Jest niesamowity.
Kathleen, jestem arystokratą od 400 lat.
Mieszkałem w zamkach i pałacach pośród największych bogaczy.
Nigdy nie widziałem większego luksusu niż to.
To jest komnata cudów.
Nigdy nie znałem ani nie jadłem króla, królowej czy cesarza,
którzy nie chcieliby spędzić tu reszty swoich dni.
Wiedziałem, że przyszłość skrywa cuda.
Nie sądziłem, że wam spowszednieją.
Czterysta lat?
Przepraszam, pięćset. Zaspałem.
Kim jesteś?
Wampirem.
Nie bądź głuptasem, Kathleen.
Wiesz, że to prawda. Zawsze wiecie.
Zaufaj gęsiej skórce.
To ja ją wywołuję.
No dobrze...
zwykle macie pytania.
Masz odbicie?
- Słucham? - W lustrze.
W filmach wampiry nie odbijają się w lustrach.
Wyglądam jak ktoś, kto nie może się przejrzeć?
Większość legend o wampirach jest błędna lub przeinaczona.
Ale lustra...
Nie widzę w lustrze mniej niż ty.
Widzę więcej.
Nie.
Masz orkiestrę?
Halo?
Telefon. Dzięki, Bob.
Kto jeszcze tam jest?
Właź do skrzyni.
Jak mnie znalazłaś?
Podążałam szlakiem spustoszenia.
Słońce wstało. Musisz wejść do skrzyni.
Może nie zauważyłaś, ale mam dach nad głową.
Zauważyłam.
Właź do skrzyni.
Słyszałeś?
Jesteś w skrzyni?
Spotkajmy się na dole.
Halo?
Hrabio?
Halo?
Dobrze, wchodzę.
Pamiętaj, mam ludzi na zewnątrz.
Jeśli coś mi się stanie, zerwą dach i cię usmażą.
Halo?
Gdzie jesteś?
Zabij mnie!
Teraz się boisz?
Zabijasz mnie.
To nie musi boleć.
Wsadźcie go do skrzyni.
Popatrz na mnie.
Popatrz na mnie!
Co z nim zrobić?
Wsadzić do izolatki.
Johnny?
3 NIEODEBRANE POŁĄCZENIA 5 NIEPRZECZYTANYCH WIADOMOŚCI
Cześć.
Dziś. Przyprowadź kogoś.
- Kogo? - Nie wiem. Kogoś.
Chyba się we mnie nie podkochujesz?
Jasne, że nie.
Bo to to samo co stalking.
Do zobaczenia.
Pa.
JONATHAN HARKER: ZADZWOŃ JAK NAJSZYBCIEJ
Lucy!
O której wczoraj wróciłaś?
To niezdrowe.
Wyśpię się po śmierci.
Cześć.
Quincey!
To jest Quincey.
Pochodzi z USA. Z Teksasu.
- Z Teksasu. - Cześć.
Nigdy nie znałam kowboja.
Jesteś kowbojem, Quincey?
- Nie. Raczej nie, proszę pani. - „Proszę pani”?
- Jeżdżę konno, ale nie... - Jeździ konno?
Chodź, kowboju. Zatańczmy.
Idę do łazienki.
Nie pytałem, czym się zajmujesz.
Luce nie była pewna.
Jesteś pielęgniarzem?
Lekarzem stażystą.
Robię specjalizację z psychiatrii.
A ty?
Podobno jesteś bogaty.
No tak.
Ciekawe, czy by mnie chciała, gdybym był biedny.
Ale czy ja bym ją chciał, gdyby była brzydka?
Ale wiesz, że mają tu toalety?
Jest kolejka.
Jesteś okropna.
Tak jest szybciej.
- Mówię o Jacku. - Co z nim?
Nie widziałaś jego miny?
Z nim też spałam. Na co narzeka?
- Chyba się w tobie zakochał. - Nie bądź głupi.
To było ze trzy razy. Lub cztery. Zależy co liczyć.
Zepsujesz sobie reputację.
Co?
- Dzięki, babciu. - Wiesz, o czym mówię.
Nazywasz mnie dziwką.
Trafił swój na swego.
Nie mogę się zabawić?
Jezu, mam 22 lata. Nie szykuję się do ślubu.
Jeśli cię to pocieszy, mnie tam się podobasz.
Wiem, że nie jesteś gejem. Wiem o Lucy i w ogóle.
Trzy razy. Cztery.
Nie, chciałem tylko...
Przepraszam. Nie chciałem...
O Boże.
Tak!
Ślub!
Mam nadzieję, że będą szczęśliwi.
Ja też nie.
Chcesz się napić?
Chętnie, ale... nie mogę.
Na razie.
Nie!
FUNDACJA JONATHANA HARKERA
- Nie zdążyłem nic przynieść. - Nie musiałeś.
Dzwoniliśmy godzinami.
Przepraszam, byłem w klubie. Było głośno.
A więc go znaleźliście.
- Chyba nie piłeś? - Nie piję.
Świetnie. On też nie.
Tędy.
WSCHÓD: 5.34 OBECNIE: 7.46
ZACHÓD: 20.11
- Co zrobić z ubraniami? - Zostaw na krześle.
Te informacje są aktualne?
Raczej tak.
- Ilu nas jest? - Zaraz wszystkich poznasz.
Proszę. Przypnij to.
Cześć, Jack.
Zoe... Doktor Helsing.
Co u ciebie?
Nie sądziłam, że doczekam tego przełomu.
Ale jak zdrowie?
Na razie brak symptomów.
Nie myślę o tym.
Myślałam, że się wycofujesz.
- Przez dziewczynę. - Tak...
Też tak myślałem.
Chodźmy na odprawę.
To jest główna część statku.
Leżała nietknięta przez ponad 100 lat.
Pierwsze ekipy szukały w złym miejscu.
Nikt nie wiedział, jak blisko wybrzeża Wielkiej Brytanii dotarł statek.
- Dzień dobry. - Jack Seward.
- Witaj, Jack. - Przepraszam za spóźnienie.
Nie doszłam jeszcze do najlepszego.
Widzę, że mamy kolejne zero Rh minus?
Normik.
Witamy.
To nic złego.
Trzy dni przeczesywaliśmy wrak,
ale to, czego szukaliśmy, było 200 metrów na południe.
Na tak starej skrzyni
spodziewalibyśmy się przynajmniej kilku pąkli.
Ale popatrzcie.
Nie tknęło jej nic żywego.
Oto i ono.
Dzieło twojego życia.
Nie cieszysz się.
Tak samo cieszyłby się papież, gdyby zjawił się Jezus.
Jak widzicie, choć minęły 123 lata,
ciało było zakonserwowane.
Tak myśleliśmy.
Nie było zakonserwowane.
Drakula żył,
choć był uśpiony.
Był w stanie regeneracyjnej śpiączki
i pozostałby w nim, gdybym nie nakarmiła go jak idiotka.
Jeśli ktoś się zastanawiał, to tak, wampiry gryzą.
Musicie wiedzieć, na co się piszecie.
Będziecie bezpieczni.
Ale nie oddajecie krwi do badań nad nowym lekiem.
Nie bez powodu płacimy więcej.
W kontrolowanych warunkach wejdziecie w kontakt z wampirem.
- Jasne? - Cześć.
Oczywiście na tym etapie,
kiedy już przebudziliśmy Drakulę,
zastosowaliśmy taktyczny odwrót.
Zamknęliśmy skrzynię, żeby nic nie zakłóciło procesu,
i obserwowaliśmy go z brzegu.
Całkowita reanimacja zajęła Drakuli dziesięć godzin.
Oczywiście czekaliśmy na niego na plaży.
Dlaczego?
Słyszysz?
Dlaczego to tutaj jest?
Po co?
To toaleta, a ja jestem wampirem.
Po co daliście mi toaletę?
Dzień dobry, hrabio Drakula. Zadomowiłeś się?
Mam tu toaletę chemiczną i to.
To wszystkie książki, które przegapiłeś.
Potrzebuję czegoś więcej, Zoe.
Zdejmij marynarkę i podwiń lewy rękaw.
- Dlaczego? - Bo ci kazałam, a mogę cię spopielić.
Wchodzę.
Jeśli mnie zaatakujesz, otworzymy dach i spłoniesz.
Rozumiesz?
Tym razem jesteś lekarką?
Chyba wolałem rozczarowaną zakonnicę.
- Jestem naukowcem. - To jedno i to samo.
Nie jestem siostrą Agatą.
Jestem doktor Helsing, szefowa tej fundacji.
Szefowa?
No tak, oczywiście. Przespałeś prawa kobiet.
Co kobiet? Powiedziałaś„prawa”?
- Jeszcze zrozumiesz. - Nie, proszę, wytłumacz.
Przegapiłem cały wiek.
Co to są prawa?
Nikt nie ma praw, Zoe.
Mężczyzna, kobieta czy potwór. Nikt i nigdzie.
To tylko rojenia obłąkańców.
My nazywamy to cywilizacją.
- Podaj lewą rękę. - Po co?
Bo chcę pobrać krew.
To dla mnie coś nowego.
Powiedz, czym jest Fundacja Jonathana Harkera?
Nie mogę przebić skóry.
Nie?
Daj mi to.
Weź to.
Potrzymaj.
Johnny był porządnym człowiekiem.
Co to miejsce ma z nim wspólnego?
A więc go pamiętasz.
Fundację założyła jego narzeczona. Pamiętasz ją?
Ledwie.
Nijakie dziewczę.
Najpewniej bezsmakowe.
Darowałeś jej życie.
Idź, już!
Odziedziczyła fortunę po ojcu.
Razem z krewnymi siostry Agaty założyła fundację imienia Jonathana.
Czyli zarządzasz rodzinną firmą?
Zawsze pochwalałem dziedziczność władzy.
Demokracja to tyrania ignorantów.
Tylko we krwi można znaleźć prawdę, Zoe.
Naszym głównym celem są badania medyczne,
ale gdybyś kiedyś został odnaleziony,
mieliśmy cię schwytać, badać, zrozumieć i karmić.
- Jesteś wyjątkowym okazem. - Nie.
Jestem 500-letnim wojownikiem.
I...
potrafię rozpoznać najemników.
Kto to sponsoruje?
Ludzie, których stać na najemników, rzadko interesują się medycyną.
Zatajasz informacje, a ja daję ci wszystko.
Krew to życia.
We krwi jest wszystko, jeśli potrafi się to odczytać.
Ty potrafisz?
Moją krwią się zakrztusiłeś.
Ale pamiętam jej smak.
Co to jest?
Jesteś szybka. Inteligentna.
Zdeterminowana. Ale jaki masz cel?
Agata zawsze chciała wszystkich uratować, ale ty...
Ty trzymasz się na uboczu.
Bez przyjaciół, bez miłości,
bez dzieci...
Jesteś wybrakowana, wręcz zepsuta.
Zoe Helsing, twoje serce spowija cień.
Znam już ten gorzki bukiet i zdaje mi się, że teraz...
nazywacie go...
rakiem.
Dlatego twoja krew to dla mnie trucizna.
Ty umierasz.
Pani doktor, musimy porozmawiać.
- Kto to jest? - Cześć, Frank.
Przepraszam za spóźnienie. Pociągi.
- Co to ma znaczyć? Wyrzućcie go stąd. - Powinna pani go posłuchać.
Kim pan jest?
Przepraszam, co za nietakt. To jest Frank Renfield.
Rozmawialiśmy przez... Skype’a.
Dzień dobry. Doktor Helsing? Na pewno sobie wszystko wyjaśnimy.
Skype’a?
Tak.
Dzięki za to.
Skąd masz dostęp do Internetu?
Nie wiesz, jak to działa?
Piekielnie sprytne.
Kto dał mu hasło do Wi-Fi?
To moje imię.
Jezu.
Proszę się przedstawić.
Tak, dobrze. Jestem prawnikiem hrabiego Drakuli.
- Kim? - Prawnikiem.
Prawnikiem.
Przykro mi. No, wcale nie, ale rozumie pani.
Obawiam się, że mój klient jest tu wbrew swojej woli,
a choć nie chciałby robić afery,
to raczej nie w porządku, prawda?
- Od kiedy masz prawnika? - Od 1896 roku.
Dokładnie.
Reprezentujemy hrabiego Drakulę od 12 września 1896 roku.
Jako kancelaria, nie ja osobiście. Aż tak stary nie jestem.
Bez urazy.
Od 1896?
Zakupiliśmy już dla hrabiego inne lokum.
Nie dziwi pana, że człowiek, który zatrudnił pana firmę w 1896 roku,
stoi obok i nawet się nie posiwiał?
Dziękuję.
Owszem. I to bardzo.
Uważam, że to wprost przerażające.
Pani nie?
Ale widzi pani, mieć dobrze ponad sto lat
to nic niezgodnego z prawem.
Niezgodne z prawem jest natomiast zamykanie go.
Chyba pani doktor zapomniała,
że hrabia Drakula ma prawa.
To cholerny wampir!
To negatywnie nacechowany termin.
- To właściwy termin. - Ale prawo go nie zna.
Czy kogoś krzywdził?
- Tak. - Nie.
- Na plaży... - Nie.
Słyszałem plotki o nocnym incydencie na plaży,
ale rano nie znaleziono żadnych śladów i plotki ucichły.
Albo sprawa została zatuszowana,
co na pewno zainteresowałoby policję,
albo nie było żadnego incydentu,
a mój klient jest niewinny.
Co panie wolą?
W końcu po co placówce badawczej
dostęp do...
No nie wiem, choćby najemników?
Mnie to nie interesuje, ale...
ludzie plotkują.
Hrabia Drakula ustanowił termin uwolnienia.
Dziś o godzinie 20.11.
Dziwna godzina.
- Ale hrabia jest ekscentryczny. - Nie jest dziwna.
Ani trochę, panie Renfield.
O 20.11 jest zachód słońca.
WSCHÓD: 5.34 OBECNIE: 19.31
ZACHÓD: 20.11
Wysyłam ci e-mail.
Droga Zoe,
dziękuję za tak uprzejmą gościnę.
Tradycja wymaga jednakże,
aby dobry gospodarz poganiał wychodzącego gościa,
i tak z pewnością postąpisz.
Dziękuję również za ofertę jedzenia,
ale nie mam w zwyczaju jeść bydła.
W kwestii krwi jestem koneserem.
Krew to życia.
Krew to świadectwo.
W moich żyłach płynie świadectwo każdego, kogo pozbawiłem życia.
Będę rozważnie dobierał, kto dołączy do tego grona.
Dojrzałość to początek rozkładu.
Słodkość jest obietnicą zepsucia.
Będę szukał doskonałego owocu tego świata.
I znajdę go.
Nigdy w to nie wątp.
Znajdę go.
Krew jest wszystkim, czego potrzebujesz, Zoe,
jeśli potrafisz w niej czytać.
Czy już to rozpracowałaś?
Jeśli chcesz mi kiedyś dorównać,
będziesz musiała.
Fundacja Jonathana Harkera to ciekawy przypadek.
Wykonała świetną robotę w trakcie epidemii grypy,
ale jej finansowanie jest co najmniej niejasne.
Można wręcz powiedzieć, że tajemnicze.
Gdzie jesteś?
Użalasz się nad sobą, bo się zaręczyłam?
Jack, daj spokój.
Jacka tu nie ma.
- Coś przekazać? - Przepraszam.
Proszę powiedzieć, że dzwoniła Lucy Westenra.
A kto mówi?
Witaj, Lucy Westenro.
Jestem hrabia Drakula.
Agato Van Helsing.
Staniesz się częścią mnie.
Udasz się do Nowego Świata w moich żyłach.
Chodź, dziecko. Napij się.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
- Dłużej nie wytrzymam. - Co?
- Niedobrze mi. - Masz słabą głowę.
Otwórz okno.
- To przez te shoty. - Ostatni był okropny.
- Gdzie chipsy? Ktoś po nie szedł. - Wciąż czuję ten smak.
Były tylko solone.
Solone? Jezu.
Kto lubi bezsmakowe chipsy?
Co było nie tak z fizykiem?
Był bez smaku.
- A tenisista? - Żylasty.
Staram się zapewnić panu umiejętności, których pan potrzebuje.
Przez 500 lat nie musiałem ćwiczyć, a teraz wszystko robią za ciebie,
wszystko dowożą, nawet jedzenie.
- Daleko jeszcze? - Ze 20 minut drogi.
Co?
- Piszę z kimś. - Znam tę minę.
- Jaką minę? - Twoją.
„Będziesz potem głodny?”
Panie, przyszedł pan do mnie z programem, z planem,
z nowatorskimi pomysłami na...
Nie owijajmy w bawełnę – na podbój świata.
Czy jako pański prawnik mogę spytać, jak wykorzystuje pan czas?
Nie może pan żywić się kim popadnie.
- Wielokropek! Będzie odpowiedź. - Oddaj.
- Nie jesz z nami? - Z nami pije.
Dawaj!
Mam odpowiedź. „Czy to propozycja?”
Lucy Westenro, ty wychodzisz za mąż.
To ostatnie dni wolności.
- Dawaj. - Co mam odpisać?
„Tak”. Zgódź się.
„Panna Westenra byłaby dostępna na późną kolację”.
Późną, bo mamy karaoke.
Co to za jeden? „D”?
Kim jest „D”?
A może ten?
Mieszka w okolicy, absolwent Oksfordu,
mistrz sztuk walki, niepijący.
Przykro mi, mam już plany na kolację.
Staram się, Mroczny Panie.
Czasem zastanawiam się,
czego tak naprawdę pan chce.
DO ZOBACZENIA
Co z Fundacją Harkera? Wciąż się mną interesują?
Wykazują pewną aktywność.
Ale pańska przyjaciółka opuściła ich szeregi.
- Moja przyjaciółka? - Doktor Helsing.
Nie jestem pewien, co się stało,
ale zakładam, że nie będzie się już panem interesowała.
Która godzina?
Wpół do trzeciej.
Wiesz co?
Chyba mam trochę krwi w układzie alkoholonośnym.
Tak.
- Słyszałaś? - Tak.
- Mam krew... - W układzie alkoholonośnym. Dobre.
Powinno być odwrotnie.
Przestań, bo umrę ze śmiechu.
Jesteś w ogóle pijana?
Czy ty porządnie piłaś?
Może się oszczędzam.
Na kolację?
Dla tego „D”?
Przestań.
Kto jest głodny o tej porze?
Jesteś pewna, że tego chcesz?
Czego?
- Ślubu z Quinceyem. - Lubię go.
A powinnaś kochać.
No dobrze, kocham go.
Bo on cię kocha. I Jack cię kocha.
Wszyscy cię kochają.
Tak. Jestem ładna. Zdarza się.
Patrzcie ją!
Wiesz, jak to jest?
Tak.
Wszyscy się uśmiechają.
Nigdy nie widzisz świata bez durnego, szerokiego uśmiechu.
Ale nie rozumiesz,
że ślub...
jest na całe życie.
Tak, ale życie nie jest wieczne.
ZAWSZE JESTEM GŁODNY.
WIESZ, GDZIE MNIE ZNALEŹĆ.
Playboy.
Jestem głodny.
Mogłeś zaczekać.
Muszę pić krew, Lucy.
Ty nie zawsze się zgadzasz.
Ten chyba też nie.
To fast food.
Więc po co ci moja zgoda?
Po nic. Ale jest przepyszna.
Jestem smakoszem, nie obżartuchem.
Dlaczego zawsze na cmentarzu?
Lubię obracać się wśród rówieśników.
Zabawny jesteś. Bardzo zabawny.
Gdzie będziesz pochowana?
A co?
Może zechcę cię odwiedzić.
To już ostra przesada.
- Dobrze, że mnie skremują. - Nie.
Zamknij się. Ludzie tylko tu marnują miejsce.
Posłuchaj.
Nie pozwól się spalić.
Dlaczego?
To boli.
- Nie słyszałam żadnych skarg. - A ja owszem. Tutaj jest...
jakieś dziewięcioro.
Tak. Dziewięcioro.
Ale kogo?
Cierpiętników.
Podejdź.
Podaj dłoń.
Co mam robić?
Słuchać.
Co to jest?
A jak brzmi?
- Jak pukanie. - Tak, to pukanie.
W wieko trumny.
Od środka.
Włączcie światło, proszę.
Niech ktoś włączy światło. Ciemno tu.
Gdzie moja twarz? Nie czuję jej.
Pomocy!
To wampiry?
Nie są tak rozwinięci. Są nieumarli.
To nieszczęśnicy, którzy zachowali świadomość,
gdy ich ciała gniją.
- Słyszy mnie ktoś? - Włączcie światła!
Dzieci nocy. Tworzą niezwykłą muzykę.
Pomocy!
Prawie nie mogę oddychać!
Proszę!
Urocza pani.
Urocza?
Piękna. Mówi o tobie.
Urocza pani.
Skąd wie, że tu jestem?
Patrzy na ciebie.
Stamtąd.
Urocza pani.
Pobawi się pani ze mną?
A kuku!
Niektóre dzieci wydostają się na powierzchnię.
Chyba czują zapach robaków.
Widzi mnie pani?
Nie.
Nie baw się z nim. Pójdzie za tobą do domu.
Naprawdę?
W moim bardzo długim życiu...
nigdy nie spotkałem kogoś takiego jak ty.
Naprawdę ci nie zależy, co?
Doskonały owoc.
Lucy?
Cholera.
LOKALIZATOR PRZYJACIÓŁ
Śmierć to ostatnie, co jest dla was nowe.
Każde inne doświadczenie
skatalogowano gdzieś w waszych bezkresnych bibliotekach.
Nic nie jest świeże.
Każda chwila życia jest zużyta i sfatygowana,
z wyjątkiem tej jednej, o której nikt nie może opowiedzieć.
W świecie wydeptanych ścieżek
śmierć to ostatnia połać nietkniętego śniegu.
Pieprzysz straszne bzdury.
Zazwyczaj ludzie mi tego nie mówią.
Bo zabijasz ich, zanim zdążą.
Na dobrą sprawę ich blokujesz.
- Kochasz mnie? - Nie.
- Pokochasz mnie? - Nie.
Czyli tym się nie muszę martwić.
Ani trochę się mnie nie boisz?
Niczego się nie boisz?
Nawet śmierci?
Każdy umiera.
Masz wyjątkowy smak, Lucy.
Dwie minuty.
Jeśli wciąż jesteś głodny.
- Trzy. - Pięć.
Oferta specjalna.
- O czym chcesz dziś śnić? - Przenieś mnie w piękne miejsce.
Gdzie nikt mnie nie widzi.
I nie muszę się uśmiechać.
„Pozbawiony skrupułów doktor, twórca potwora. Dwanaście liter”.
Drakula...
to...
mój...
pan.
Lucy?
Lucy!
Lucy?
Luce. Co jest?
Jack, musisz ją obejrzeć.
Nie chce iść do lekarza, ale może ciebie przyjmie.
Przestań.
Mogę prosić doktor Helsing?
Nie.
Nie wiedziałem.
ONKOLOGIA
Dzień dobry.
Ktoś siostrę przysłał?
Przepraszam, bez urazy, ale jestem niewierząca.
Zoe?
Przepraszam, nie chciałem...
Jack!
Cześć. Przepraszam, miałam sen.
Wejdź, proszę.
Dzięki.
- Nie chciałem cię wystraszyć. - Nie wystraszyłeś.
Szkoda, bo strasznie się nudzę.
- Nie przyniosłem winogron... - Nie znoszę ich.
No to nie ma za co.
To miłe, że odwiedzasz dawną mentorkę.
Tak jest, Jack?
To miłe?
Jack...
Jesteś świetnym studentem.
Zapisałam cię na dawcę tylko dlatego,
żebyś miał łatwy zarobek podczas studiów.
Nie sądziłam, że Drakula naprawdę powróci.
Nikt nie sądził.
A więc...
co sądzisz?
O Lucy?
To możliwe.
To może być on.
Drakula starannie dobiera ofiary.
Czy jest w niej coś wyjątkowego?
Kocham ją.
Ale jest zwyczajną dziewczyną.
To niemożliwe.
Bo jeśli to Drakula,
to dlaczego wraca po więcej?
Halo?
Kto tam jest?
To ty?
A kuku.
Urocza pani.
- A kuku. - Mogę wejść?
A kuku.
Odwróć wzrok, proszę.
Muszę... zamordować dziecko.
Jak mawialiśmy we Władywostoku.
Jestem chora.
Mówiąc precyzyjnie, to nie choroba.
Spójrz na mnie.
Jesteś taka piękna.
Jestem blada jak ściana.
Jak ostatnia połać nietkniętego śniegu.
Czy ja umieram?
Jesteś śmiertelna.
Umierałaś od dnia swoich narodzin.
W moich stronach mówi się:
„Wychodzącego gościa należy poganiać”.
Jak się czujesz, słonko?
Zaparzę herbaty. Napijesz się?
Przyniosę ci filiżankę. A ty leż, musisz wypocząć.
Ratunku!
Cicho, Lucy. Teraz jesteś moja.
Nie ma się czego bać.
Nie będziesz w grobie długo.
Twój umysł krzyczy, ale twoje ciało na razie musi być ciche.
Pośrodku żywota w śmierci jesteśmy.
U kogo szukać mamy pomocy, jeśli nie u ciebie, Panie,
który za grzechy nasze sprawiedliwie się gniewasz.
Zachowaj nas jednak, Boże najświętszy,
od gorzkiego cierpienia śmierci wiecznej.
Nie!
Ratunku!
Dalej.
KU PAMIĘCI UKOCHANEJ LUCY WESTENRY
Czuję się, jakbym ją słyszała.
Jakby wołała do mnie o pomoc.
Ratunku!
Halo?
Jest tu kto?
Czy ktoś tu jest?
Ktoś otworzył piec?
To za wcześnie.
Czy to ty...
włożyłeś mnie...
w ogień?
Przyjdę za chwilkę.
Gdzie ja jestem?
To niewłaściwe pytanie, Zoe.
Mogę do ciebie tak mówić?
Pytanie, jakie są ograniczenia Drakuli.
Wiemy trzy rzeczy.
Nie może wejść do domostwa bez zaproszenia,
nie może stać w słońcu
i ponad wszystko boi się widoku krzyża.
Ale mylimy się.
To wszystko musi się łączyć. Być schludniejsze.
Bóg zawsze jest schludny. Jak sam twierdzi.
Nie rozdziawiaj tak tych ust.
Drakula wypił moją krew, a ty jego.
Krew to życia.
Moje życie trwa w nim, a teraz także w tobie.
Tak jak obiecał, przybyłam do Nowego Świata w jego żyłach.
We krwi Drakuli jest mnóstwo ludzi,
ale nasze DNA jest zsynchronizowane.
Ale mam teraz przydatne słownictwo.
- Kim jesteś? - To przecież oczywiste.
- Czego się boi Drakula? - Nie wiem.
A czego chce?
Nie wiem.
Owszem, wiesz.
Wielokrotnie powracał, by pić krew Lucy Westenry.
Miał do wyboru cały Londyn, cały świat.
Dlaczego co noc wracał do tak przeciętnej dziewczyny?
Kim jesteś?
A jak wyglądam?
Jak ja.
Właśnie. A teraz pomyśl.
Czego chce i czego się boi?
Nie wiem. Mam to gdzieś. To już nie mój problem.
Jestem w twojej głowie.
Czuję twoje wyrzuty sumienia.
Twoją fundację sponsorował...
Nie widzę. Nie lubisz o tym myśleć, co?
Skądkolwiek pochodziły pieniądze, wykorzystałam je w dobrym celu.
Przez wiele lat.
Ale przywróciłaś też do życia Drakulę.
Więc to wciąż twój problem i ty o tym wiesz.
A co ja mogę?
Biedne dziecko.
Jak powiedział nasz Pan w ogrodzie Getsemani:
„Duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe”.
Powiedz, kim jesteś.
Ja jestem duchem,
a ty jesteś ciałem.
Ciemność Drakuli doprowadzi nas do światła.
Ja umieram.
Ja już umarłam.
Ale jestem siostra Agata Van Helsing z Zakonu Świętej Marii w Budapeszcie
i dla żadnej z nas to nie koniec.
Musisz mnie odebrać ze szpitala.
Wypisuję się.
Zoe, ty umierasz.
No to się pośpiesz.
Piękna.
Piękna pani.
Urocza pani.
Podsumowując, uważam,
że wciąż powinniśmy uważać Fundację Harkera za realne zagrożenie.
Rocznik ’62, jak sądzę.
Księgowy.
Będziemy ją dalej obserwować,
wykorzystując miejscowych agentów, dyskretne metody hakerskie
i, zgodnie z pańską sugestią, nietoperze.
Jeśli można...
Nie jesteś zaskoczony.
A ty martwa.
Już niedługo.
Nietrudno cię znaleźć.
Z takim wychowaniem i ego nie jesteś w stanie się ukrywać.
Wystarczy znaleźć strzelisty budynek z wieloma wyjściami
i bez widoku na kościół.
Albo książkę telefoniczną.
Jak miło.
Przynosisz w gościnę trunek.
Szczep wyjątkowo podły,
ale doceniam gest.
- Zostaw go. - Dlaczego?
Jesteś w Anglii. Tu rozmawia się przed jedzeniem.
Racja, doktor Helsing.
Czekasz na kogoś?
Tak.
- Lucy Westenra. - Znacie ją?
To jest doktor Seward. Ukradłeś jego telefon.
Poniekąd was zapoznałem.
A teraz nie żyje.
Jeśli spodziewasz się, że Lucy wstanie dziś z grobu,
powinieneś wiedzieć, że została skremowana.
Skremowana?
Mówiłem jej. Ostrzegałem.
I pozwoliła się włożyć w ogień?
- Na to wygląda. - Nie rozumiesz.
Ona cały czas byłaby przytomna.
Gdy jej ciało się topi, jej komórki płoną
i każda jej cząsteczka zostaje spopielona.
To musi trochę piec.
Proszę.
Widzicie? Nie docenialiście wytrzymałości wampira.
Zawsze lubiłem takie żwawe.
Doktorze Seward...
- Ona była twoją przyjaciółką? - Tak.
To chyba dobra chwila, by pomyśleć o tym, że uroda...
jest tylko powierzchowna.
Módl się za nią.
Pamiętaj, że kocha się duszę, nie powierzchowność.
Doktor Helsing,
brzmisz jak nie ty.
Wszystko w porządku?
W całkowitym.
No cześć.
Nie mogłaś znaleźć adresu?
Wszędzie cię wywęszę, kotku.
Jack.
Co ty tutaj robisz?
A to kto?
Wreszcie kogoś przyprowadził.
Trochę jest blada. Bez urazy.
Zacząłeś beze mnie?
Nie jestem w menu. Znamy się.
Od dawna.
Co tak stoisz, Jack?
Pocałuj mnie.
Pocałuj mnie, Jack.
Pocałuj mnie.
Lucy, nie.
No dalej. Pocałuj mnie tak, jak kiedyś.
Pocałuj mnie.
Pocałuj ją, doktorze Seward.
W miłosnym spotkaniu kres każdej podróży.
Co jest, Jack? Nie możesz na mnie patrzeć?
Całe dnie się we mnie wpatrywałeś.
Co się stało?
Nie widzisz się, Lucy?
Oczywiście, że się widzę.
Urocza pani.
Przy pięknej kobiecie wszyscy się uśmiechają.
Czemu się nie uśmiechasz?
Skoro jesteś taka piękna,
to zrób sobie zdjęcie.
- Dziwnie pachniesz. - Umiera.
Nasza woń jest gorzka, Lucy.
Krew umierających zabija wampiry.
Śmierdzisz śmiercią.
Nie tylko ja.
To moja pacjentka.
Moja.
Lucy, kochana.
To wstrząs.
Ale doskonale się spisałaś.
- Doskonale. - Nie patrz na mnie.
Ja widzę ciebie, urocza pani.
Zawsze będę tak wyglądała?
Tak. Obiecuję. Zawsze.
Ale byłam piękna.
Piękno to tylko kostium, Lucy. Wyrosłaś z niego.
Nie chcę!
Posłuchaj, Lucy.
Posłuchaj mnie.
Słuchaj!
Nie miałem lepszej oblubienicy.
Przez 500 lat nikt inny nie otworzył dla mnie żył dobrowolnie.
Wiedziałaś, co się dzieje.
- Nie. - Przystałaś na to.
Zaakceptowałaś to. Teraz możesz żyć wiecznie.
Taka?
Popatrz na mnie!
- Mnie to nie przeszkadza. - Nie?
Nie.
Ale mnie tak!
Mnie to przeszkadza!
Lucy.
Pocałuj mnie.
Nie chcesz mnie pocałować.
Nie taką.
Lucy Westenro, nie było takiego dnia, kiedy nie chciałbym cię pocałować.
I nigdy nie będzie.
Jack...
Jack.
Zrób to. Jack, zrób to.
Dla mnie.
Zrób to dla mnie.
Była obiecującym eksperymentem.
Pracowałem 500 lat, by stworzyć tak dobrą oblubienicę.
- I patrz, co narobiłeś. - Nigdy nie była twoja.
Ani moja.
- Ani niczyja. - Miała dobrą śmierć.
A wierz mi, to dowodzi rzadkiej jakości.
Jakości czy smaku?
Smaku. Bardzo nietypowy.
W moim doświadczeniu – wyjątkowy.
Była niemal zakochana w śmierci.
To jest to.
To jest klucz.
Dlatego ją wybrałeś.
Jack, musisz iść.
Nie zostawię cię.
Muszę odbyć prywatną rozmowę z hrabią Drakulą.
A on nie będzie chciał świadków.
- Dlaczego nie? - Bo naprawdę boisz się tylko jednego,
a ja nareszcie wiem czego.
Ja nie wiem.
Wiem, że nie.
Możesz odejść, doktorze.
- Wyjdź. - Doktor Helsing...
- Nie. - Nie mogę...
Jeśli chcesz dać się zabić w jakimś bohaterskim wyczynie,
to będziesz miał inne okazje.
To będzie piękny dzień.
Dziękuję.
I jak ci smakowała?
Jak co smakowało?
Doktor Helsing, zdaje mi się, że piłaś moją krew.
Ono jest 150 milionów kilometrów stąd. Nic ci się nie stanie.
Nie rozumiem.
Zostało mi niewiele życia, więc nie przerywaj.
Co wiemy o hrabim Drakuli?
Nie znosi patrzeć w lustro.
Agata...
Nie stanie w świetle słońca,
nie wejdzie do domu bez zaproszenia.
To nie przekleństwa.
To nawyki, które zmieniły się w fetysze,
a potem w legendy, w które sam wierzysz.
Zasady bestii,
o których rozmawialiśmy dawno temu.
Ale dlaczego?
Czego się boisz?
Jesteś wojownikiem z rodu wojowników.
Twój dziadek zginął w bitwie. Twój ojciec, twoi bracia, synowie i wnuki...
Wszyscy bohatersko polegli na polu bitwy.
Ale ty nie.
Nie hrabia Drakula.
Wojownik, który czai się w cieniu i kradnie cudze życie.
Nigdzie go nie chcą.
Śpi w skrzyni z ziemią, lecz marzy o grobie wojownika.
I nagle zauroczyła go dziewczyna, która kocha to, czego on tak się boi.
Śmierć.
Teraz wiemy, dlaczego to działa.
Nie.
Bo to symbol odwagi, którą chciałbyś posiadać.
Odwagi, aby umrzeć.
Wstydzisz się.
Hrabiego Drakulę trawi wstyd.
Nie potrzebuję już tego.
Umieram.
Robię jedyne, czego ty nie potrafisz.
Ty cierpisz.
Jestem na niego gotowa.
Chcesz pokonać śmierć,
ale to niemożliwe, póki nie stawisz jej czoła bez strachu.
Żegnaj, hrabio Drakula.
Wracaj do skrzyni z ziemią.
Gra skończona. Przegrałeś.
Będziesz żył wiecznie... ze wstydem.
Przepiękne.
Popatrz na nie, Agato.
Jest piękne.
To nie jest jawa.
To sen.
Oczywiście.
Pijesz moją krew.
Ale ona jest dla ciebie zabójcza.
Owszem.
Więc umrzesz.
Ty także.
Po tylu latach...
myślałaś, że pozwolę, by to bolało?
Napisy: Juliusz P. Braun